غزل ۳۲۹ - دلی دارم کزو دلها بسوزد

دلی دارم کزو دلها بسوزد
تر و خشک تعلق را بسوزد ۱

چو اختر بر سپهر خاکساری
بمیرد روزها شبها بسوزد ۲

میان خاکساران سوزم از غم
چو آن کشتی که در دریا بسوزد ۳

ز دودش اشک اخترها بریزد
چو خاشاک وجود ما بسوزد ۴

هنر ما را چنین ناکام دارد
چراغ خانه رختم بسوزد ۵

ز دودش سرو بندد بر هوا نقش
چو دل از شوق آن بالا بسوزد ۶

فلک از سردمهری سوخت ما را
چو آن نخلی که از سرما بسوزد ۷

کجا دارد کلیم آن پیش بینی
که امروز از غم فردا بسوزد ۸