غزل ۳۳۴ - نه بمی گرد کدورت از دل ما می رود

نه بمی گرد کدورت از دل ما می رود
غم ازین ویرانه هم از تنگی جا می رود ۱

بر میان نازکت اندیشه نتواند گذشت
راه باریکست پایش ناگه از جا می رود ۲

اینقدر باید بمی دلبستگی، رشکست رشک
تا دهد یکقطره خون از چشم مینا می رود ۳

راه پرخار و تهی پایان دشت شوق را
آبله کفش است آنهم کی بهر پا می رود ۴

دل بامید مداوای که دیگر خوش کند
خسته چون نومید از پیش مسیحا می رود ۵

شمع آخر بر سر پروانه خواهد آمدن
مهربان خواهی شدن این سرکشیها می رود ۶

گرچه محتاجیم چشم اغنیا بر دست ماست
هر کجا دیدیم آب از جو بدریا می رود ۷

بسکه عشرت می رمد از من درین محفل کلیم
باده در دور من از ساغر بمینا می رود ۸