غزل ۳۳۵ - در شکار دل ما دام دگر می باید

در شکار دل ما دام دگر می باید
دانه صید فریبش زشرر می باید ۱

عشق بر مائده غیر از تن بیسر نفشاند
زانکه بر خوان بلا کاسه ز سر می باید ۲

نیست زابنای زمان هر که هنر دشمن نیست
پسرانرا چو نشانی ز پدر می باید ۳

اشک بی لخت جگر نیست غم نان چه خوری
زاد این راه همین دیده تر می باید ۴

کشت امید کسان سبز شد و خوشه رساند
مزرع بخت مرا آب گهر می باید ۵

روشنی از مه و خورشید اگر می خواهی
خانه از کوچه آنزلف بدر می باید ۶

از جفای پدر و سیلی استاد چه سود
هر کرا غربت و سوهان سفر می باید ۷

خانه هستی چون شیشه ساعت خوابست
هر نفس از سر تو زیر و زبر می باید ۸

دیده ها چو خدا شکل صدف داد کلیم
دایم از اشک لبالب ز گهر می باید ۹