غزل ۳۳۷ - پرپیچ و تاب و تیره بی امتداد بود

پرپیچ و تاب و تیره بی امتداد بود
این زندگی که نسخه ای از گردباد بود ۱

دل از سر امید اگر برنخاستی
جا تنگ بر نشستن نقش مراد بود ۲

هر صید کام کز پی او می دوید دل
هر گه بدام آرزو افتاد باد بود ۳

خوش وقت بیغمی و جوانی که داشتیم
صد باعث طرب که یکی طبع شاد بود ۴

از آسمان گشایش کاریکه دیده ام
از شست او خدنگ بلا را گشاد بود ۵

هر عقده غمی که بکارم فلک فکند
مشکل گشاتر از گره اعتقاد بود ۶

از عشق در زمان تو بیگانه گشت حسن
ورنه میان شعله و شمع اتحاد بود ۷

در جام لاله و گل این باغ کرده اند
خونابه غمی که ز دلها زیاد بود ۸

در زیر زنگ حادثه گم شد زمن کلیم
آندل که همچو آینه روشن نهاد بود ۹