غزل ۳۴۱ - شمع این مسئله را بر همه کس روشن کرد

شمع این مسئله را بر همه کس روشن کرد
که تواند همه شب گریه بی شیون کرد ۱

زود رفت آنکه ز اسرار جهان آگه شد
از دبستان برود هر که سبق روشن کرد ۲

ناله گفتم دل صیادمرا نرم کند
این اثر داد که آخر قفسم ز آهن کرد ۳

دیده اش پاکی دامان مرا خوب ندید
زاهد خشک که عیب من تر دامن کرد ۴

مار در پیرهنت به که رگ اندر گردن
که بافسون نتوان چاره این دشمن کرد ۵

ناله گر برق شود با دل سنگین چه کند
راهزن را چه غم از اینکه جرس شیون کرد ۶

خانه دیده سیه باد بمرگ بینش
خلوت دل را تاریک همین روزن کرد ۷

سینه را از نمد فقر اگر بنمایم
می توان شمع ز آئینه من روشن کرد ۸

چاک را همچو قفس جزو بدن ساز کلیم
تا بکی خواهی از آن زینت پیراهن کرد ۹