غزل ۳۴۲ - نگه چوگرم بر آن پرحجاب می گذرد

نگه چوگرم بر آن پرحجاب می گذرد
گلاب آن گل روی از نقاب می گذرد ۱

اگر ز دل بتغافل گذشته مژگانش
چنان گذشته که سیخ از کباب می گذرد ۲

سپند آتش شوقیم کار ما سهل است
بیک طپیدن دل اضطراب می گذرد ۳

ندیده محنت سرگشتگی چه می داند
درین محیط چها بر حباب می گذرد ۴

غم زمانه چرا نگذرد بآسانی
چنین که عمر زغفلت بخواب می گذرد ۵

حنا بتوسن آن شهسوار می بندد
گهی که اشک منش از رکاب می گذرد ۶

بغیر زخم جفاهای بیشمار تو نیست
بملک عشق اگر بیحساب می گذرد ۷

نمی رود قدم عقل در ره جرأت
شناور است و بکشتی ز آب می گذرد ۸

کلیم را تو اگر رخصت سئوال دهی
باین نشاط ز فکر جواب می گذرد ۹