غزل ۳۵۹ - چو شمع گرمی آن بیوفا زبانی بود

چو شمع گرمی آن بیوفا زبانی بود
شکفتگیش گل کینه نهانی بود ۱

ز زهر فرقت احباب کم نشد تلخی
اگر چه عمری در شهد زندگانی بود ۲

بگرد میکده ها گردم و نمی یابم
از آن شراب که در ساغر جوانی بود ۳

مرا ز کار جهان بیخبر که می گوید؟
گذشتن از همه کاری ز کاردانی بود ۴

ز گلستان تمنا نداشتم رنگی
بغیر ازین که گل اشک ارغوانی بود ۵

خیال آن لب خندان بخاطر غمگین
بسان آب بقا در سرای فانی بود ۶

دل این جفا که ز بیداد روزگار کشید
ستم نبود مکافات سخت جانی بود ۷

بکیش هر که درافتادگی سر آمد گشت
فتادن از همه کس شرط پهلوانی بود ۸

کلیم رنجش یار بهانه جو از ما
عبث نبود تلافی سرگرانی بود ۹