غزل ۳۶۷ - وصلت غبار غم ز دل ما نمی برد

وصلت غبار غم ز دل ما نمی برد
می صیقلست و زنگ ز مینا نمی برد ۱

سرگشتگی بچرخ مرا تا نیاورد
نک گردباد راه بصحرا نمی برد ۲

آخر زدست شوخی طفلان گریختیم
جائیکه اشک پی بسر ما نمی برد ۳

شهرت بهر چه یار شد آفت باو رسید
رشکی دلم بعزلت عنقا نمی برد ۴

زینسانکه از وطن همه طبعی رمیده است
صورت عجب که رخت زدیبا نمی برد ۵

ایمن نمی شود ز شبیخون گریه ام
سیلاب تا پناه بدریا نمی برد ۶

بهر عصای راه عدم ناتوان عشق
جز آرزوی آن قد و بالا نمی برد ۷

مکتوب را زدرد دل از بس گران کنم
گر سیل نامه بر شود آنرا نمی برد ۸

قانون گردباد بود روزگار را
جز خار و خس زمانه ببالا نمی برد ۹

هرگز کلیم آرزوی کام هم نکرد
ناموس فقر را ز تمنا نمی برد ۱۰