غزل ۳۷۲ - چو سایه گمرهی از ما جدا نخواهد شد

چو سایه گمرهی از ما جدا نخواهد شد
هواپرستی غفلت قضا نخواهد شد ۱

پیاده طی ره کعبه گر کند زاهد
ازین براه خدا آشنا نخواهد شد ۲

ز سخت گیری دوران چه باک عارف را
ز قحط سال هما بینوا نخواهد شد ۳

نه هر که صدرنشین عزیز شد، که غبار
اگر بدیده فتد توتیا نخواهد شد ۴

درین زمانه چنان شهد زندگی تلخست
که حق خنجر قاتل ادا نخواهد شد ۵

سئوال ما نبود غیر آرزوی محال
نشسته ایم بر آن در که وا نخواهد شد ۶

سری که دولتش از سایه گریبانست
بزیر سایه بال هما نخواهد شد ۷

سعادتیست سرو پا برهنگی چکنم
که کفش آبله از پا جدا نخواهد شد ۸

کلیم منع دل از ناله در طریق طلب
عبث مکن که جرس بیصدا نخواهد شد ۹