غزل ۳۷۱ - لبم ز بستگی دل اگر چه وا نشود

لبم ز بستگی دل اگر چه وا نشود
چو لاله خون جگر خوردنم قضا نشود ۱

بیک لباس مقید مشو که ساختگیست
اگر گهی به تنت پیرهن قبا نشود ۲

دل ضعیف چنان جذبه قوی دارد
که تیر هیچ بلائی ازو خطا نشود ۳

کلید چاره و تدبیر تا نگردد گم
دری که بسته بروی امید وا نشود ۴

گرفته دامن غم می کشم بخانه دل
که جز بمهمان آرایش سرا نشود ۵

حدیث عشق تو با هیچکس نمی گویم
شرر ز آتش سودای ما جدا نشود ۶

کمند طره او بار یک جهان دل را
نمی تواند برداشت تا دو تا نشود ۷

سعادت ازلی را بکسب نتوان یافت
که زاغ از خورش استخوان هما نشود ۸

چنان مکن که کلیم از در تو پا بکشد
شکسته دل شده باری شکسته پا نشود ۹