غزل ۳۷۵ - شکفت غنچه و این عقده ام به دل جا کرد

شکفت غنچه و این عقده ام به دل جا کرد
که دهر چون گره از کار بسته ای وا کرد ۱

پسند خاطر یک تن نیم چه چاره کنم
که بی نفاق به یک دل نمی توان جا کرد ۲

به کشوری که سر زلف ها پریشانست
نمی توان سر شوریده را مداوا کرد ۳

نه دشمنم به رقیبان چرا به من نرسید
فلک وصال تو را گر نصیب اعدا کرد ۴

کسی که مشق مدارایی از کمان گرفت
به هیچ خصم نمی بایدش مدارا کرد ۵

که دید دیده ی گریان من که گریه نکرد
به غیر دوست که پنداشت سیر دریا کرد ۶

به ضبط دامنم اکنون سرشک تن ندهد
که طفل خود سر عادت به سیر صحرا کرد ۷

زطره ی تو هر آن عقده ای که شانه گشاد
به یادگاری زلف تو در دلم جا کرد ۸

به جور دوست که تن همچو ما نهاد کلیم
به گل حساب شد ار خاک بر سرما کرد ۹