غزل ۳۷۸ - کسی که از خضر آب بقا نمی گیرد

کسی که از خضر آب بقا نمی گیرد
پیاله را به جز از دست ما نمی گیرد ۱

ز بی نصیبی اهل هنر عجب دارم
که استخوان به گلوی هما نمی گیرد ۲

میان یک جهتان آنچنان نفاق افتاد
که کاه هم طرف کهربا نمی گیرد ۳

به این دماغ که با بوی گل به سر نبری
چه می کنی که دلت از جفا نمی گیرد ۴

بیا بیا که چنان بی تو زندگی تلخست
که موج دامن آب بقا نمی گیرد ۵

نخورده پیچش و تابی به کام دل نرسی
گهر برشته ی بی تاب جا نمی گیرد ۶

درین خمار به فریاد ما رس ای ساقی
که غیر رعشه کسی دست ما نمی گیرد ۷

حلاوتی که دل از کنج فقر یافته است
چرا شکر ز نی بوریا نمی گیرد ۸

حنای موسم گل تا نرفته است از دست
کلیم پای گلی را چرا نمی گیرد ۹