غزل ۳۸۰ - هرگز دل عاشق ز هوس رنگ نگیرد

هرگز دل عاشق ز هوس رنگ نگیرد
در کشور ما آینه را زنگ نگیرد ۱

در ساغر امید ز بیرنگی عشقست
خونی که لب از خوردن آن رنگ نگیرد ۲

روزی دل از تیغ جفای تو فراخست
زخمی که خورد بخیه برو ننگ نگیرد ۳

از خاک نشینی فقیران خبرش نیست
زانرو که دل شاه ز اورنگ نگیرد ۴

گر ترک جفا می کند از بهر وفا نیست
گه صلح کند تا دلش از جنگ نگیرد ۵

رشکست بر آن سالک مغرور که چون سیل
در ره خبر از منزل و فرسنگ نگیرد ۶

عهدیست که با صبح صفا نیست، ندانم
کائینه خور چون زدمش زنگ نگیرد ۷

زر در کف غیرست و ترازوی تمیزش
خود را چه کند گر طرف سنگ نگیرد ۸

از باده کلیم آینه طبع شود صاف
بگذار که زاهد می گلرنگ نگیرد ۹