غزل ۳۸۱ - بیا که بی تو سیاهی ز چشم روشن شد

بیا که بی تو سیاهی ز چشم روشن شد
ز گریه دیده ی ما همچو چشم روزن شد ۱

جدا ز لعل لبت جام ماتمی دارد
زدم چو بر لبش انگشت گرم شیون شد ۲

برای سوختن آماده ام چنانکه کسی
اگر بر آتش من آب ریخت روغن شد ۳

قفس به دیده ی مرغ اسیر تاریکست
چه شد که بام و در او تمام روزن شد ۴

زچاک پیرهن آن بهینه را ببین ای بخت
سری ز خواب برآور که صبح روشن شد ۵

زبس که بر سر هم ریختیم و سبز نشد
بزیر خاکم تخم امید خرمن شد ۶

خیانت است اگر در ره بهشت نهی
کلیم پای تو هر وقت وقف دامن شد ۷