غزل ۳۸۲ - به عهد جور تو دل ترک آه و افغان کرد

به عهد جور تو دل ترک آه و افغان کرد
به جرم بی اثری ناله را به زندان کرد ۱

درون سینه به ذوقی نشست ناوک او
که ناله را ز برون آمدن پشیمان کرد ۲

به هوش باش دلا آه شعله ناک مکش
کنون که ناوک او سینه را نیستان کرد ۳

به چشم روشنی داغ های کهنه ی روم
تبسمش نمک تازه در نمکدان کرد ۴

همان به قیمت جان می خرند از لب او
چه شد که گریه ی من نرخ گوهر ارزان کرد ۵

برو در آید اشکم چو طفل نو رفتار
اگر چه در طلبش طی صد بیابان کرد ۶

بدان مثابه که خیزد سخن زروی سخن
کسی که یاد مرا برد یاد نسیان کرد ۷

نم سرشک لب تشنه را گشاد از هم
کلیم آخر ما را ز گریه خندان کرد ۸