غزل ۳۸۴ - کشش اوست که ما را به سر کار برد

کشش اوست که ما را به سر کار برد
بلبل از نکهت گل راه به گلزار برد ۱

بر در میکده مستی به ترنم می گفت
باده آبیست که از آینه زنگار برد ۲

سود این داد و ستد چیست که در خلوت قرب
فرصت حرف دهد قوت گفتار برد ۳

استخوانم نشود پیش خدنگ تو سفید
گر نه زخمم گرو خنده ز سوفار برد ۴

یک چمن آب خورد از عرق خجلت گل
نکهت زلف تو گر باد به گلزار برد ۵

مژه را داد ز کف چشم تو در آخر حسن
ترک مفلس چو شود تیغ به بازار برد ۶

شور بختیم و شهید لب او کاش کسی
استخوان های مرا سوی نمک زار برد ۷

تاب بیداد کلیم این همه چون می آرد
گر نه دل می دهدش آن که دل از کار برد ۸