غزل ۳۸۵ - دوران زکار بسته اگر عقده وا کند

دوران زکار بسته اگر عقده وا کند
دست شکسته را به بریدن دوا کند ۱

بسیار کفش آبله ها پاره می شود
تا کس سراغ آن گهر بی بها کند ۲

زاهد زبس به مکتب تعلیم کودنست
استاد خواهد ار همه کسب هوا کند ۳

تا چند دست بر سر و پایم به گل بود
عیش آن بود که عاشق بی دست و پا کند ۴

هر جا که مستمع به سخن دیر می رسد
بگذار تا زبان خموشی ادا کند ۵

بر روی شاهد سخن ابروی دلکشی است
آرایشی که ناخن دخل به جا کند ۶

لب تشنه تا به چاه نیفتد نیابد آب
میراب روزگار چو حاجت روا کند ۷

ناصح نمی توان به فسون دل ازو برید
کس چون سپند سوخته ز آتش جدا کند ۸

افتاده ام ز دیده ی روشن دلان کلیم
از دیدن من آینه رو بر قفا کند ۹