غزل ۳۸۶ - مرد حق بین که بلا را ز خدا می بیند

مرد حق بین که بلا را ز خدا می‌بیند
تیغ را بر سر خود بال هما می‌بیند ۱

دیده را میل کشی چون دگران سرمه کشند
گر بدانی نظر بسته چه ها می‌بیند ۲

زنگ می‌خواهد از آئینه نظر چون تنگست
ای بسا دیده که تن را به قبا می‌بیند ۳

عالمی را که کتابست به حق راهنما
کعبه دارد هوس و قبله نما می‌بیند ۴

بخت ما در شب زلف تو دمی خواب نکرد
اینقدر خواب پریشان ز کجا می‌بیند ۵

نیست بی‌قدر کسی در نظر تنگ جهان
خاک را دسته‌ی گل بر سر ما می‌بیند ۶

دیده بستن ز جهان فیض و گشایش دارد
چون گدا کور شود برگ و نوا می‌بیند ۷

هر که را دیده نبندند ز کویت نبرند
پیش پا گر چه نبیند به قفا می‌بیند ۸

تیره گردید کلیم آینه‌ی زانوی من
بس که در گوشه‌ی غم روی مرا می‌بیند ۹