غزل ۳۸۹ - ز تازه شاخه گلی خانه ام گلستان بود

ز تازه شاخه گلی خانه ام گلستان بود
گل بهار امیدم به جیب و دامان بود ۱

به جام آتش حسرت ز دود می ننشست
به خانه خس و خاشاک برق مهمان بود ۲

ز چاک پیرهنش سیر گلستان کردم
هزار رنگ گل بوسه در گریبان بود ۳

به کف پیاله، به سر باده، حرف بوسه به لب
ز روزگار بسی کار ما به سامان بود ۴

درازدستی ما عاقبت چه گلها چید
زگلشنی که ز شبنم گلش گریزان بود ۵

هزار قافله آرزوی لب تشنه
مقام کرده به دور چه زنخدان بود ۶

هلاک آن شب قدرم که چشم بخت آنجا
مجال خواب نمی یافت بس که حیران بود ۷

کلیم تشنه که لب را ز گریه تر می کرد
ز بخت مندی میراب آب حیوان بود ۸