غزل ۳۸۸ - ز شیرین جان ها بس که تیغت شهدپرور شد

ز شیرین جان ها بس که تیغت شهدپرور شد
لب تیغت به هم چسبید و من شادم که بهتر شد ۱

ز آغاز انتهای کار دنیا می توان دیدن
شرر را زندگی در ساعت اول مکرر شد ۲

سموم کشت طالع گشت گرمی هواداران
به شمع بخت ما باد پر پروانه صرصر شد ۳

زتاب باده هر گه شعله ور شد شمع رخسارت
در آن چشمی که حیران تو گردید اشک اخگر شد ۴

شود در پله ی اهل کرم سنجیده ای داخل
که مانند ترازو سنگ در نزدش برابر شد ۵

خیال شادمانی زان به یاد من نمی آید
که در راهش غبار خاطر سد سکندر شد ۶

ندارد چاره تردامنی چون خشکی زاهد
در آتش گر نشستم دامنم از خون دل تر شد ۷

به وقتی دهر کم فرصت کشید از کام دندان را
که انگشت ندامت داخل رزق مقدر شد ۸

کلیم ار عافیت خواهی مکن تن پروری، کانجا
نجات از تیغ بی رحمی نصیب صید لاغر شد ۹