غزل ۳۹۰ - صاحب همت که دست از کار دنیا می کشد

صاحب همت که دست از کار دنیا می کشد
کی دگر زان دست خار یأس از پا می کشد ۱

از ستم بر ناتوانان بالد آن سرکش به خویش
شعله چون مشت خسی را سوخت بالا می کشد ۲

آینه از باطن صافست محنت کش ززنگ
شیشه از روشندلی بیداد خارا می کشد ۳

اشک ریزان تا غبار جلوه گاهش رفته اند
زلف را در خون کشد گاهی که تا پا می کشد ۴

جاهلان را فخر می باید زجهل خود که دهر
انتقام جرم نادان را ز دانا می کشد ۵

ما به این سامان چرا شرمنده باشیم از سپهر
گوهر بی آب کی منت ز دریا می کشد ۶

تا قلم برداشت قمری آشیان خواهد نهاد
سر و بالای تو را نقاش هر جا می کشد ۷

دشمنی را باعثی باید، نمی دانم کلیم
اشک از بهر چه لشکر بر سر ما می کشد ۸