غزل ۳۹۱ - سر سودازدگان جنگ به افسر دارد

سر سودازدگان جنگ به افسر دارد
سپر داغ از آنست که بر سر دارد ۱

فرش ره کرده رخ زرد مرا خواری عشق
این زری نیستکه از خاک کسش بر دارد ۲

دامنش سد سکندر بره وصل شود
عاشق بی زر اگر بخت سکندر دارد ۳

هر که از داغ حسد بر دل او مهری هست
محضر ریختن خون برادر دارد ۴

چاره ای نیست به از گردش ساغر او را
تلخ عیشی که غم از گردش اختر دارد ۵

پنبه های صدف گوش درین قحط تمیز
نزد ابنای زمان عزت گوهر دارد ۶

دعوی داغ نزاری بودش با تن ما
پر طاووس که صد مهر به محضر دارد ۷

دل ز هم صحبتی دیده ز خون گشت تهی
می در آن شیشه نماند که دو ساغر دارد ۸

باطن هر که منور شود از آتش عشق
می توان یافت که چون شمع چه بر سر دارد ۹

خضر این بادیه را چند نشانست کلیم
اول آن کو قدم آبله پرور دارد ۱۰