غزل ۳۹۳ - تا تیغ او بداد اسیران نمی رسد

تا تیغ او بداد اسیران نمی رسد
یک سر بکوی عشق بسامان نمی رسد ۱

جائیکه پای خاطر من در میان بود
آشفتگی بزلف پریشان نمی رسد ۲

از خود چو نگذری بمرادی نمی رسد
سر تا بریده نیست بسامان نمی رسد ۳

در بیت ابروی تو که بی عیب آمده است
جز دخل کج بخاطر مژگان نمی رسد ۴

ما طفل بوده ایم و شب جمعه دیده ایم
هرگز بصبح شنبه مستان نمی رسد ۵

یکحرف بیش نیست سراسر بیان عشق
اینطرفه ترکه هیچ بپایان نمی رسد ۶

کوتاهی زمانه بجائی رسیده است
کز می دماغ باده پرستان نمی رسد ۷

چون شیشه شکسته زما دست شسته اند
اصلاح ما بخاطر یاران نمی رسد ۸

پهلو تهی کنند ز مست برهنه تیغ
ز آنرو نگاه یار بمژگان نمی رسد ۹

شعرت کلیم اگر همه شعری نسب بود
نبود بلند تا بسخندان نمی رسد ۱۰