غزل ۳۹۴ - آنقدر بر دل نشست از دوست و ز دشمن غبار

آنقدر بر دل نشست از دوست و ز دشمن غبار
کز برون چون اخگرم گردید پیراهن غبار ۱

گرد غم را با دل پر رخنه ما الفتی است
باشد آری آشنا با چشم پرویزن غبار ۲

بسکه دل رنجید ازو چشمم نیارد دیدنش
آید از گرد سرا در دیده روزن غبار ۳

آستان و صدر را هرگز زهم نشناختم
بی تکلف هر کجا یابد کند مسکن غبار ۴

سینه ام از صحبت دل معدن زنگار شد
آری از آتش نشیند بر دل گلخن غبار ۵

چشم بر راهست دل شاید از آن ره قاصدی
آید و در کوی ما بفشاند از دامن غبار ۶

دل مگو دارد صفا محتاج فیض مرشدیست
آب آهن چون تواند شست از آهن غبار ۷

گرد غم از چهره من پاک نتوانست کرد
گریه ای خواهم که شوید از دل دشمن غبار ۸

در دل خود رای او هرگز مرا خود جا نبود
حیرتی دارم که چون آنجا نشست از من غبار ۹

خاک این ویرانه دامن گیر شد آخر کلیم
کی ز کنج خاطرم برخیزد از رفتن غبار ۱۰