غزل ۳۹۶ - نگویمت که دل از حاصل جهان بردار

نگویمت که دل از حاصل جهان بردار
بهر چه دسترست نیست دل از آن بردار ۱

اگر نسیم ریاض وطن هوس داری
بناله دامن خرگاه آسمان بردار ۲

بعندلیب شنیدم که باغبان می گفت
ز گلبنی که بود سرکش آشیان بردار ۳

براه عشق که زاری و عجز می طلبند
ز ساز و برگ سفر چون جرس فغان بردار ۴

پیاله گر بکف آید به پند گو منکر
چو گل بود نظر از روی باغبان بردار ۵

اگرچه صرفه پسندیده نیست از مستان
چو شیشه جلوه کند شمع از میان بردار ۶

براه کعبه اگر می روم گوید عقل
که از برای رگ نفس استخوان بردار ۷

زمانه هر چه دهد در بهای عمر مگیر
ز بد معامله گلخن بگلستان بردار ۸

وطن تمام خس وخار بیکس است کلیم
برو سواد وطن را از آشیان بردار ۹