غزل ۳۹۷ - تا یافت عزت از تو مکان گوالیار

تا یافت عزت از تو مکان گوالیار
سوگند خورده چرخ بجان گوالیار ۱

گرد سپاه شاه جهان گر نمی رسد
بی سرمه بود چشم بتان گوالیار ۲

چون سفره کریم کشیده است قلعه اش
گردان نشسته بر سر خوان گوالیار ۳

از کنگرش که کرده زبان در دهان چرخ
گردون گرفته یاد، زبان گوالیار ۴

این قلعه ایست کز شرف پای بوس شاه
بر چرخ سر کشنده مکان گوالیار ۵

صد رنگ چون بهار شد از خیمه سپاه
در کوچ لشکرست قران گوالیار ۶

از فیض چتر شاه که خورشید پیکرست
گوهر چو لاله رسته زکان گوالیار ۷

از بندگی ثانی صاحبقران کلیم
گردیده سرفراز بسان گوالیار ۸