غزل ۴۰۳ - اگرچه از مژه روبم غبار رهگذرش

اگرچه از مژه روبم غبار رهگذرش
بچشم من نرسد توتیای خاک درش ۱

گذشت از آن بر رو زلف تا خطش سر زد
کنون نهاده ز هر حلقه چشم بر کمرش ۲

همیشه بیهده گوئی بود بهر محفل
که شمع مالد صندل بسر ز درد سرش ۳

شکسته بالم و صیاد هم پرم بسته
شکسته بسته من خوش نموده در نظرش ۴

گمان مبر که شود گریه آب آتش عشق
گواه سوزش شمعست و اشک بی اثرش ۵

هنر نهفته نمی ماند، از صدف پیداست
که قعر بحر نگردیده پرده گهرش ۶

نشان دردطلب بس همینکه می گیرم
ز سایه خود در راه جستجو خبرش ۷

جدل بکس نکنم زانکه غیر زانو نیست
قرینه ای که توانم نهاد سربسرش ۸

کسیکه کشته آنچشم سرمه سا باشد
زلب بلند نگردد فغان نوحه گرش ۹

جواب نامه کلیم از ستمگری خواهد
که مرغ نامه بر اوست تیر چار پرش ۱۰