غزل ۴۲۱ - ز ناتوانی خود اینقدر خبر دارم

ز ناتوانی خود اینقدر خبر دارم
که از رخش نتوانم که دیده بردارم ۱

زمانه آب متاع کسان خریده و من
نیم پسند زآبی که در گهر دارم ۲

مگر بهانه ماندن شود در آن سر کوی
سرشک ریزم و بازش ز خاک بردارم ۳

بسوی او روم آندم که می روم از خود
زخویش بیخبرم لیک ازو خبر دارم ۴

چو دام هر چه گرفتم بمن نمی ماند
اگر چه هیچ ندارم همین هنر دارم ۵

بکنج خلوت غم همچو شیشه نیمه
کمند وحدتی از اشک بر گهر دارم ۶

زپاسبانی دل آمد بجان چکنم
نمی توانم ازین شیشه دست بردارم ۷

هوای سرکشی نفس دون زیاده شود
به پشت گرمی خشتی که زیر سر دارم ۸

شکسته رنگی خویشم خوش آمدست کلیم
که دائم آینه اشک در نظر دارم ۹