غزل ۴۲۲ - هر آه حسرتی که به تنها کشیده ام

هر آه حسرتی که به تنها کشیده ام
در بر بیاد آن قد رعنا کشیده ام ۱

از رعشه خمار چو کف سبحه گیر نیست
بیهوده دست خویش ز صهبا کشیده ام ۲

ارباب عقل محرم اهل جنون نیند
از موی سر نقاب بسیما کشیده ام ۳

همچون نهال دست نشان بهر تربیت
بردم بدیده خار که از پا کشیده ام ۴

در جستجوی وصل تو چون مار سر زده
سر را بجا گذاشته و پا کشیده ام ۵

بیش از دو دست شخص بخواهش دراز نیست
من این دو دست را ز دو دنیا کشیده ام ۶

از بهر ارمغانی اطفال چون کلیم
دایم بشهر سنگ ز صحرا کشیده ام ۷