غزل ۴۲۴ - تا من از صیقل می آینه روشن کردم

تا من از صیقل می آینه روشن کردم
شیشه را شمع ره شیخ و برهمن کردم ۱

آب آهن همه از دیده زنجیر چکید
بسکه چون سلسله در بند تو شیون کردم ۲

لایق برق نشد باد هم از ننگ نبرد
کشته های عمل خویش چو خرمن کردم ۳

در جهان طالع خاکستر صیقل دارم
خود سیه روز و هزار آینه روشن کردم ۴

کنج تاریک من از چشم بد روزن دور
با خیال تو در او دست بگردن کردم ۵

همتم آتش داغ از در همسایه نخواست
من دیوانه از آن جای بگلخن کردم ۶

کاغذ گرده شد از سوزن مژگان تو دل
رنگش از سرمه آن نرگس پرفن کردم ۷

جای یک خار نه در پای و نه در دامن ماند
چشم بد دور که خوش غارت گلشن کردم ۸

فرصت دوختن چاک دلم نیست کلیم
تیغ برداشته تا رشته بسوزن کردم ۹