غزل ۴۲۷ - با فکر او چو سر بگریبان فرو کنم

با فکر او چو سر بگریبان فرو کنم
تشریح زلف خم بخمش موبمو کنم ۱

دهقان بهر زمین که نشاند نهال تاک
منهم بخاک، تخم کدوئی فرو کنم ۲

از تیغ ابروی تو زبس زخم خورده ام
جرأت نمی کنم که بمحراب رو کنم ۳

هرگز مراد من بحصول آشنا نبود
در زیر تیغ عمر ابد آرزو کنم ۴

از عقل های کهنه و نو خرمنی شود
گر آستان میکده را رفت و رو کنم ۵

گردد بزیر خاک سکندر زشرم آب
دل را اگر بآینه اش روبرو کنم ۶

دشنام و بوسه هر چه عوض می دهی بده
حاشا که با تو بر سر دل گفتگو کنم ۷

بر صید دیگری نظری کی فتد، که من
در سر نگنجدم که گل چیده بو کنم ۸

خواهی نشان تیر شوم یا غلاف تیغ
با هر ستم که مصلحت تست خو کنم ۹

با تیغ جور ناوک لطفی کلیم هست
تا چاکهای سینه به پیکان رفو کنم ۱۰