غزل ۴۳۰ - آتش دیگ هوس از دل سوزان گیرم

آتش دیگ هوس از دل سوزان گیرم
آب لب تشنگی از آهن پیکان گیرم ۱

خوابم اینست که در دیدنت از هوش روم
خوردنم اینکه سرانگشت بدندان گیرم ۲

عرق خجلت من سیل وجودم گردد
فقر را گر دهم و ملک سلیمان گیرم ۳

وجه می گر نبود منکه ببوئی مستم
جا بهمسایگی باده فروشان گیرم ۴

روش سوختن داغ ز دام آموزم
وز قفس قاعده چاک گریبان گیرم ۵

از تف آتش آن تب که تنم را بگداخت
از گل داغ گلاب از پی درمان گیرم ۶

داده خویشتن ایام چو می گیرد باز
حیف باشد که بجز پند زدوران گیرم ۷

دارم آن حوصله و صبر که غم هم نخورم
از تهیدستی اگر روزه حرمان گیرم ۸

نتوان بود کلیم اینهمه در بند لباس
بهر اطفال سرشکی که بدامان گیرم ۹