غزل ۴۳۱ - دست و دل تنگ و جهان تنگ خدایا چکنم

دست و دل تنگ و جهان تنگ خدایا چکنم
من و یک حوصله تنگ باینها چکنم ۱

سنگ بر سینه زنم شیشه دل می شکند
نزنم شوق چنین کرده تقاضا چکنم ۲

در ره عشق اگر بار علایق همه را
بفکنم، با گهر آبله پا چکنم ۳

ماتم بال و پر ریخته ام بس باشد
خویش را تنگ دل از دیدن صحرا چکنم ۴

درد بیدردی چون باز دوا می طلبد
دردهای کهن خویش مداوا چکنم ۵

منکه چون گرد بهر جا که نشینم خوارم
جنگ با صدرنشینان بسر جا چکنم ۶

گله از چرخ بود تیر فکندن به سپهر
چون بجائی نرسد شکوه بیجا چکنم ۷

خار بی گل شده هر جا گل بی خاری بود
گر نبندم ز جهان چشم تماشا چکنم ۸

کنج تنهائیم از گور درش بسته ترست
عزلتم گر ندهد شهرت عنقا چکنم ۹

سر و برگ جدلم نیست چو با خلق کلیم
نکنم گر ببد و نیک مدارا چکنم ۱۰