غزل ۴۵۲ - هم جفای دوستان هم حور دشمن می کشم

هم جفای دوستان هم حور دشمن می کشم
هر که از هر جا برآرد تیغ گردن می کشم ۱

پهلوی چرب غنا ارزانی دون همتان
من ز خاک آستان فقر روغن می کشم ۲

چند باشم شعله هر گلخنی دیگر چو داغ
بر در دل می نشینم پا بدامن می کشم ۳

بسکه از ذوق خموشی دم زدن دشوار شد
هر نفس کز دل کشم پیکانی از تن می کشم ۴

شرم بادم دارم ار سرمایه از دشمن دریغ
برق را دامن همیگیرم بخرمن می کشم ۵

در نظر شاخ گلی دارم که در هر سرزمین
رنگ می ریزم زاشک و طرح گلشن می کشم ۶

خار را از پا برون می آورم دائم بخار
تا نپنداری درین ره بار سوزن می کشم ۷

وای اگر می ماند با ما آنچه شیطان برده است
بار خود می بینم و منت ز رهزن می کشم ۸

بسکه با آوارگی خو کرده ام دایم کلیم
میخلد خارم بپا گر پا بدامن می کشم ۹