غزل ۴۵۳ - همتی کو که دلان از عیش جهان بردارم

همتی کو که دلان از عیش جهان بردارم
گل به بلبل دهم و برگ خزان بردارم ۱

نخل بالای تو آن شعله خاشاک وجود
بکنار آرم و خود را زمیان بردارم ۲

هر نفس جستن آن موی میان آسان نیست
گم شود یکدم اگر دست از آن بردارم ۳

توبه کردم زمی و روح غذا می خواهد
مشتی از خاک در شیر مغان بردارم ۴

از جهان قسمتم این دست و دل تنگ بسست
دیده حسرت از آن کنج دهان بردارم ۵

حرص می رطل گران خواهد و از ضعف خمار
پنبه از شیشه بدست دگران بردارم ۶

در ره عشق که هر جاده دم مار بود
هر کجا پای نهم دست زجان بردارم ۷

تیر جور فلکم کشت ازین کهنه کمان
قدرتی کو که زه کاهکشان بردارم ۸

چون سخن فهمی و فریادرسی نیست کلیم
چه عبث مهر خموشی ز دهان بردارم ۹