غزل ۴۵۹ - در دستگاه محتشمان پا نمی خوریم

در دستگاه محتشمان پا نمی خوریم
خون می خوریم و آب زدریا نمی خوریم ۱

بر روزه قناعت خود صبر می کنیم
گر جان بلب رسد غم دنیا نمی خوریم ۲

از صد هزار رنگ تمنا که می پزیم
ما غیردود آتش سودا نمی خوریم ۳

هر کس که دید چاک دلم پاره شد دلش
ما زخم را زتیغ تو تنها نمی خوریم ۴

دایم ز بس به بند گریبان فتاده است
چیزی ز دست خویش چو مینا نمی خوریم ۵

دست تهی بهمت می جمع کی شود
از منع توبه نیست که صهبا نمی خوریم ۶

پرهیز بیش ازین نتواند مریض عشق
از هیچکس فریب مداوا نمی خوریم ۷

از وضع ناگوار جهان طبع ما کلیم
از بسکه سیر شد غم فردا نمی خوریم ۸