غزل ۴۶۷ - باز عید آمد بغل گیری مینا می کنم

باز عید آمد بغل گیری مینا می کنم
از کجا یاری چو او خون گرم پیدا می کنم ۱

پندگویان کهنه دیوارند و من سیلابشان
منعشان تا چند باید، روبصحرا می کنم ۲

همچو خار پا بجای خود کسی نگذاردم
با چنین طالع اگر در خاطری جا می کنم ۳

خط دمید، اکنون از آن لب کام دل خواهم گرفت
شام چون شد روزه امید را وا می کنم ۴

بسکه بر هم خورده ام سررشته را گم کرده ام
خاطر جمع از سر زلفت تمنا می کنم ۵

بر سر خوان بلا تنهانخوردم رزق خود
یک برش زخم ترا قسمت بر اعضا می کنم ۶

شیشه و ساغر کلیم از وضع من آزرده اند
این نه میخواریست قبض روح مینا می کنم ۷