غزل ۴۷۶ - جان کاهدم چو حق سخن را ادا کنم

جان کاهدم چو حق سخن را ادا کنم
گر نقد جان دهند سخن را بها کنم ۱

با عالمی مرا سر همخانگی کجاست
کو مرگ تا که خلوت راحت جدا کنم ۲

چندانکه جای در دل آتش کند سپند
خواهم که جا بخاطر آن بیوفا کنم ۳

سرگشتگی عجب بمیانم گرفته است
دلدار در کنارم و رو در قفا کنم ۴

از گریه دیده رفته زدست و بدست نیست
غیر از غبار خاطر تا توتیا کنم ۵

یک بزم را ببوی سخن مست می کنم
چون شیشه هر کجا که سر حرف وا کنم ۶

سامان خونفشانی روز و شبم نماند
دیگر باشک شام چو شمع اکتفا کنم ۷

داروی یأس با همه دردی موافقست
زین یک دوا هزار مرض را دوا کنم ۸

تن را چو در لباس قناعت بپرورم
همچون غرابه پیرهن از بوریا کنم ۹

گر هجو نیست در سخن من زعجر نیست
حیف آیدم که زهر در آب بقا کنم ۱۰

تنبیه منکران سخن می توان کلیم
گر اژدهای خانه بآنها رها کنم ۱۱