غزل ۴۸۶ - آستین گریه را گاهی که بالا می زنم

آستین گریه را گاهی که بالا می زنم
سیلی سیلاب بر رخسار دریا می زنم ۱

نیستم بیکار، شغلی می تراشم بهر خویش
دست اگر بردارم از سر تیشه برپا می زنم ۲

کی هوای گوشه عزلت ز سر بیرون کنم
منکه طعن دربدر گردی بعنقا می زنم ۳

در خطرها یاری از کس خواستن بیجوهریست
بر صف مژگان خونریز تو تنها می زنم ۴

دست بر هم می زنم از حسرت دامان تو
منکه پشت پا بسامان دو دنیا می زنم ۵

در کنار تربیت مانند لعلش جا دهد
شیشه می را گر از مستی بخارا می زنم ۶

نم نگیرد ساغرم از خشکی طالع کلیم
چون حباب ار کاسه خود را بدریا می زنم ۷