غزل ۴۹۴ - تا نفرسود است پا، بیراهه پیما می شوم

تا نفرسود است پا، بیراهه پیما می شوم
میگذارم پا براه آندم که بی پا می شوم ۱

صورت از دیوار می خواهد که سنگ آرد برون
با چنین دیوانگی هر جا که پیدا می شوم ۲

آتش ناکامی دوران نمی سوزد مرا
بیشتر دل سرد از اوضاع دنیا می شوم ۳

موجم و دریای هستی سربسر جای منست
نیستم بیخانمان هرچند بیجا می شوم ۴

باده آب جزو ناری می شود در طینتم
وقت هشیاری چو آتش بیمحابا می شوم ۵

ساز بی آهنگم و یکسر نوایم خارجست
گر نوازش یابم از ایام رسوا می شوم ۶

می کنم بی تابی خود را تماشا بیشتر
روبرو هر گه بآن آئینه سیما می شوم ۷

کس نمی داند که چون پروانه مأوایم کجاست
شمع حسنی هر کجا افروخت پیدا می شوم ۸

عزت دیوانه ها در شهر کمتر شد کلیم
چند روزی می روم مجنون صحرا می شوم ۹