غزل ۴۹۵ - اشکریزان در غمت چون روبهامون می کنم

اشکریزان در غمت چون روبهامون می کنم
کاسه مجنون و جام لاله پرخون می کنم ۱

طالبی دارم که می افتد گره در کار من
سرچو تار سبحه از هر جا که بیرون می کنم ۲

ابروی زخمم کشیده چشم داغم سرمه دار
حسن یوسف را بحسن خویش مفتون می کنم ۳

طاعت شوریدگان را قبله جای دیگرست
رو بوقت اشکریزی سوی جیحون می کنم ۴

با چنین بخت زبون با روزگارم دشمنیست
کوشش فرهاد را با ضعف مجنون می کنم ۵

آنچه من دیدم زدشمن هم جدائی مشکلست
میخلد در دل گر از پا خار بیرون می کنم ۶

جامه وارون طالع می کنم از بر کلیم
بخت را از همت والا دگرگون می کنم ۷