غزل ۵۰۰ - بچاک سینه نه مرهم پی دوا بندم

بچاک سینه نه مرهم پی دوا بندم
ره فرار به صبر گریزپا بندم ۱

نبسته است کس از چاره راه برغم عشق
بروی سیل چه سود ار در سرا بندم ۲

در آن چمن که گل وصل دسته بندد غیر
مرا بس اینکه نگه را به پشت پا بندم ۳

بروز عید چو قربان کنی حریفانرا
مرا بگوی که دست ترا حنا بندم ۴

شمار هر سر موی تو گر دلم باشد
همه بموی میان تو دلربا بندم ۵

بیک نگاهم از آن چشم فتنه جو بنواز
که دست فتنه افلاک بر قفا بندم ۶

بهم به پیچم تار دل و رگ جان را
که صید معنی وحشی بمدعا بندم ۷

سفر ز جور تو ناچار شد مگر یکچند
ز خاک غربت مرهم بزخمها بندم ۸

بروز عید هوس گر کنم خودآرائی
بخویش زیور از نقش بوریا بندم ۹

کلیم نیست گشایش چو با کلید طلب
چو قفل بسته لب از حرف مدعا بندم ۱۰