غزل ۵۳۴ - ز خجلت تا دل ما را شکسته

ز خجلت تا دل ما را شکسته
بود چون ساقی مینا شکسته ۱

سزاوار جفایت هیچکس نیست
براهت خار قدر پا شکسته ۲

زدستت باده ساقی مومیائی است
پر از می کن اگر مینا شکسته ۳

شکست توبه پیروزی و فتحست
کزو شد لشکر غمها شکسته ۴

شکسته خاطری یکسوی دارم
تنی چون نامه سرتاپا شکسته ۵

دل زارم بسان توبه می
نرست از دست مردم نا شکسته ۶

رواج قمریان از ناله من
چو قدر سرو از آن بالا شکسته ۷

نمازم را درستی نیست هرچند
زبار سجده هفت اعضا شکسته ۸

کلیم اصلاح دل تا چند، گو باش
درست از دیگران، از ما شکسته ۹