غزل ۵۳۵ - ز آشفتگی حالم ربط از سخن بریده

ز آشفتگی حالم ربط از سخن بریده
از هم فتاده حرفم چون نامه دریده ۱

در وادی محبت شاید رسد بآبی
رفتست تا بچشمم خار بپا خلیده ۲

سامان دلربائی، لطفست و مهربانی
نه چشم نیم مست و نه ابروی کشیده ۳

سرسبز باد یارب بستان عشق، کانجا
غلطیده است بر گل، مرغ بخون طپیده ۴

قدرت چو نیست، مردن از زندگیست خوشتر
صد بار سر بریده، بهتر ز پر بریده ۵

هم طالع نصیحت درد دلیست ما را
در پیش هر که گفتنی نشنیده و شنیده ۶

در چین طره او، از حال دل چه پرسی
یک سینه زخم دارد چون شانه نو رسیده ۷

گردد ز حرف سردی پرحوصله، تنگ ظرف
آشوبد از نسیمی دریای آرمیده ۸

شد عمرها که نگرفت یک مست جای منصور
آری کمان حلاج ماندست نا کشیده ۹

بیدار نگردد بخت کلیم شاید
زیرا که کام دل را دائم بخواب دیده ۱۰