غزل ۵۴۸ - کی صاحب همت ز جهان کام گرفته

کی صاحب همت ز جهان کام گرفته
عار آیدش، ار عبرت ایام گرفته ۱

هر چیز که دل باخت براهش به از آن برد
جان داده، ولی در عوض آرام گرفته ۲

معشوق در آغوش بود طالع ما را
اما ز لبش بوسه ز پیغام گرفته ۳

آگاه شود دل که بود کام جهان وام
چون باز دهد هر چه زایام گرفته ۴

با تیره درونان نتوانیم بسر برد
ما را که دل از همدمی جام گرفته ۵

صد شکر که دیدیم پریشان تری از خویش
زلف تو دل جمع ز ما وام گرفته ۶

زلفت بره هوش و خرد دام کشیده
چشم از دو طرف گوشه این دام گرفته ۷

دوران نبرد داده خود را بمدارا
نو کیسه حق خویش بابرام گرفته ۸

راضیست کلیم ار سخنش پست و بلندست
واپس ندهد هر چه ز الهام گرفته ۹