غزل ۵۵۵ - تو ز روی مهربانی بمیان مگر در آئی

تو ز روی مهربانی بمیان مگر در آئی
که کنند صلح با هم شب ما و روشنائی ۱

دل خونچکان بزلف تو هنوز هست خندان
که شود ز دستباری کف شانه ها حنائی ۲

برهش قدم ز سر کن، بفکن کلاه نخوت
که بکام خویش سالک رسد از برهنه پائی ۳

ز طلب همان چو حرمان کندت شکسته خاطر
که شکستگی گدا را بود آلت گدائی ۴

پر تیر چون ندارم که ز مردمان گریزم
چو هدف نهاده ام تن بزبان آشنائی ۵

بشکنجه حوادث درم کف بخیلم
بکدام آشنائی بزنم در رهائی ۶

ز پی قبول عامه به ریا بکوش زاهد
چه روی بشهر کوران بامید خودنمائی ۷

خم زلف یار دارد سبق قناعت ما
که شکست تا که باشد نخوریم مومیائی ۸

سر دیگ همت خود، فلک آنزمان گشاید
که گدا بکاسه دستش نرسد ز بینوائی ۹

تو که صد وسیله جوئی که کسی بدامت آید
ز کلیم بی بهانه ز چه می کنی جدائی ۱۰