غزل ۵۵۷ - فقر وارستگی است از غم هر نیک و بدی

فقر وارستگی است از غم هر نیک و بدی
نه که سر بار شود فکر کلاه نمدی ۱

خلق مرغان اسیرند که در یک قفسند
زان میان از که توان داشت امید مددی ۲

غنچه در باغ جهان نیز چو من با دل تنگ
دست بر سر زند از سرکشی سرو قدی ۳

این دل پرحسد و کینه که در بر داری
سینه را ساخته خواری کش هر دست ردی ۴

لذت بوسه رکاب از کف پای تو گرفت
که نیاید بمیان پای شمار و عددی ۵

شکرها گویمت ای چرخ که از گردش تو
نیست یک کس که توان برد بحالش حسدی ۶

بخت وارون من آن نیل بود برزخ عمر
که کشد جانب خود آفت هر چشم بدی ۷

عادت داد و ستد دادن جان مشکل کرد
زانکه این داد ز دنبال ندارد ستدی ۸

لاف بی برگی فقر از تو حرامست کلیم
پوست تختی چو تو داری و کلاه نمدی ۹