غزل ۵۵۹ - رواج جهل مرکب رسیده است بجائی

رواج جهل مرکب رسیده است بجائی
که کرده هر مگسی خویشرا خیال همائی ۱

ز طور مرتبه موسوی فرود نیاید
بدست کور گر افتد درین زمانه عصائی ۲

ز رغم مائده عیسوی بخویش ببالد
اگر چه کاسه خالی بود بدست گدائی ۳

زند ز نغمه داود طعنه صوت صدایش
زمانه بر گلوی هر خری که بست درائی ۴

ز خاک بیمدد دستگیر هر که نخیزد
زند بافسر خورشید نخوتش سرپائی ۵

نیاز و عجز گدایانه می خرند و ندارند
مروتی که گدائی از آن رسد بنوائی ۶

ز دانه خرمن اهل غرور مایه ندارد
رود بغارت اگر برخورد بکاهربائی ۷

تمام در شب تاریک جهل، یوسف وقتند
سری بر آور ای شمع امتیاز کجائی ۸

همه ببانگ سگ نفس می روند بمنزل
عجب تر اینکه به از خضر جسته راهنمائی ۹

کلیم خاطر روشن زغم چه عکس پذیرد
بر آینه تیرگی است زنگ زدائی ۱۰