غزل ۵۶۱ - دلگشائی نبود آنچه ز صحرا یابی

دلگشائی نبود آنچه ز صحرا یابی
این متاعیست که در گوشه تنها یابی ۱

گوشه ای گیر که از یاد خلایق بروی
نه که از عزلت خود شهرت عنقا یابی ۲

ایکه دلشاد بتحسین عوامی چه شود
گر دمی صد نظر از صورت دیبا یابی ۳

هر مرادیکه نشد ز انجم و افلاک روا
از در دلها یا از دل شبها یابی ۴

از دل خویش اگر زنگ غرض دور کنی
هر چه زشت است درین آینه زیبا یابی ۵

نرسد دست تو گر بر ثمر نخل امید
سعی کن کابله چند ته پا یابی ۶

بال پرواز فلک داری و قانع شده ای
که ببزمی که روی جای ببالا یابی ۷

عجبی نیست ز حرص تو کلیم ار خواهی
ضامن از حق زپی روزی فردا یابی ۸