غزل ۵۶۹ - زتیغ تو بر دل در آشنائی

زتیغ تو بر دل در آشنائی
گشادیم شاید ازین در در آئی ۱

نگه را بمژگان رسان، چند باشد
میان دو همخانه ناآشنائی ۲

سر الفت ابروان تو گردم
که یک مو ندارند از هم جدائی ۳

به پیش فریبنده چشم تو میرم
که مژگان ز مژگان کند دلربائی ۴

بدریوزه خاکپایت بتان را
شود دیده ها کاسه های گدائی ۵

براه تو ای صید وحشی ز هر سو
شد از دیده دامها روشنائی ۶

ترا شمع در هیچ بزمی نبیند
که نگدازد از خجلت خودنمائی ۷

زبر گشته مژگانت آخر نپرسی
که رو بر قفا از چه بی جدائی ۸

کلیم آتش داغت افسرده گشته
منه دل برین چشم بی روشنائی ۹